خاطرات. یک روستا با هزار خانوار و یک خانواده

خاطرات.
یک روستا با هزار خانوار و یک خانواده

بگذارید برایتان یک خاطره واقعی از کودکی خودم بگویم که تقریبا هر چند شبیه به طنز می باشد ولی واقعیتی نیز در این نهفته است.این قضیه مربوط می شود به سالهای حدود 1370 که بدون دغدغه فکری و دور از هیاهوی بعد از غروب آفتاب در وسط ریزه گردهای ناشی از چمن خاکی خرمنگاه در حال بازی فوتبال بودیم غافل از اینکه خانواده ها نگران ما هستند. و به هر گله گوسفندی که به روستا نزدیک می شود فکر می کنند ما هستیم و

به یاد دارم یه روز عصر فوتبال بازی میکردیم که خورشید داشت غروب میکرد که مرحوم عباس عمو پدر ایرج دنبال پدرش بود که به گاوها آب و یونجه بدهد، او را در روستا نیافت و چون از داخل روستا به خرمنگاه که کنار روستا بود نگاه میکرد گردوخاک بسیار زیادی در خرمنگاه برپا بود که هیچ کس وسط آن شناخته نمی شد .و خود ایرج هم شبیه کلوخ خرمن یری بود.
عده ای فکر می کردند حتما" گله گوسفندان عبدالحسین آزم و برادرانش هستند که به طرف روستا حرکت میکنند و گردوخاک خیلی زیادی تولید کرده اند، چون عبدالحسین آزم و برادرانش ( ۷نفر) روی هم رفته بیش از هزار گوسفند داشتند و این همه گرد و خاک فقط میتوانست حاصل این گلّه عظیم باشد، ولی بعد از دهها دقیقه اوایل غروب خورشید مردم روستا و کسانیکه پسران خود را گُم کرده و منتظر آمدن آنها بودند ( بیش از ۷۰ نفر ، پدر بازیکنان و تماشاگران) دیدند گله تکان نمیخورد و در محوطه ای پر از گرد و خاک دور خود میچرخد، بعد از مدتی دیدند گلّه عبدالحسین آزم و برادرانش از یک محله دیگر روستا وارد دِه شدند و گله ای در کار نیست، جوانی شوخ طبع به نام شفیع بخش زاده که برادر کوچکش به نام مهران بخش زاده هم که در بین گم شدگان روستا بود ( اینک رحلت نموده است خدا وی را رحمت کند خیلی شوخ طبع بود) بعد از دوساعت به والدین بچه ها گفت به نظرم آن گرد و خاک عظیم طوفانی است که به طرف روستا میاید تا در شب روستا را از بین ببرد